ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา เริ่มเรียน Introduction to Clinical Medicine กันไปเป็นที่เรียบร้อย สภาพชีวิตก็เปลี่ยนไปจากเดิมมากมาย รวมไปถึงต้องเปลี่ยนสถานที่กินข้าวกลางวันด้วย เพราะปกติเรียนเลคเชอร์เสร็จสิบโมงกว่าๆก็ออกไปหาอะไรกินที่อื่นได้ แต่เนื่องจากว่าอาจารย์สอนเลิกเกินเวลาพักไปเยอะ ทำให้ต้องรีบไปหาอะไรทานแถวๆนั้น เวลากินก็มีน้อย ทุกคนเลยต้องรีบเร่งจัดการกับอาหารของตัวเองเป็นการใหญ่  ตัวเป๋าเองที่เป็นคนกินช้ากว่าเพื่อนๆก็ก้มหน้าก้มตากินๆๆๆไป แต่แล้วก็ต้องตกใจกับเสียงอุทานอันดังของโบจังเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม เงยหน้าขึ้นมาก็พบกับสีหน้าตื่นๆของแม่คุณ ที่พูดขึ้นว่า "เฮ้ย! เพิ่งเห็นง่ะ ว่าตัวเองใช้ช้อนตักก๋วยจั๊บกินสองคันเลย ถึงว่าล่ะ ทำไมตอนกินมันรู้สึกแปลกๆ"
เออนะ ..รีบจัดขนาดนั้นเชียว ^^"

ส่วนเมื่อวานนี้ เป๋านึกครึ้มอกครึ้มใจชวนสหายอิ๋วไปกินเนื้อย่างกันที่ซูซูรัน หลังจากที่ผิดหวังมาหลายครั้งหลายคราเพราะไปเมื่อไหร่ร้านก็ปิดตลอด ซึ่งวันนี้โชคดีจริงๆเพราะร้านเปิด แถมคนก็ยังไม่ค่อยเยอะอีกต่างหาก เริ่มกินกันตอนหกโมงกว่าๆ ..มีความสุขกันเหลือเกินกับการกินเนื้อลายพิเศษติดมันอันสุดอร่อย(ต้องย่างให้ไม่สุกแบบว่าพอดิ้นได้ดุ๊กดิ๊กๆ ..รับรองว่าหวานอร่อยมากๆ^^) นั่งกินนั่งเม้าเรื่องนู้นเรื่องนี้กันตั้งแต่เรื่องวิ่งหัวเราะข้ามถนนไปจนถึงเรื่องพระพุทธศาสนา ..มีความสุขกันไปเรื่อยๆ จนถึงเวลาสามทุ่มครึ่ง พี่พนักงานที่ร้านเค้าคงจะตกใจ เพราะยายสองคนนี้มันกินกันยังกะชายชาตรี

ไปกินคราวนี้มีภาพประทับใจติดมือกลับมาด้วย เพราะว่ามัวแต่นั่งเม้ากันจนลืมดูไส้กรอกที่ย่างเอาไว้ มาดูอีกทีก็มีสภาพอย่างที่เห็นในรูป(ใช้มือถือถ่ายมามันก็เลยไม่ค่อยชัดเท่าไหร่) นั่งหัวเราะกันใหญ่เพราะว่ามันเหมือนนิ้วโป้งมากๆๆๆ ..สยองจริงๆเลย เอิ๊กกกกก!!!.(เรอ)

วันนี้ ..วันที่ 7 เดือน 7 ปี 07 ของชาว07แห่งมอชอ เป็นวันที่สำคัญและน่าประทับใจที่สุดวันหนึ่งในชีวิตเป๋าเลยก็ว่าได้ เพราะว่าวันนี้เป็นวันที่เป๋าและน้องๆปีหนึ่งของเป๋าได้เดินขึ้นดอยไปด้วยกัน และได้ไปโชว์การแสดงขึ้นดอยให้ทุกๆคนได้ดูหลังจากที่ลำบากตรากตรำทำงานฝึกซ้อมร่วมกันมาเป็นเวลาสองอาทิตย์กว่าๆ มีทั้งรอยยิ้ม ทั้งน้ำตา ทั้งสีหน้าแห่งความเจ็บปวด(เวลาที่ต้องคุกเข่าตอนเป็นขอบ) และความสดใสน่ารักของน้องๆทุกๆคน มันเป็นช่วงเวลาที่มีความหมาย ไม่น่าเชื่อว่าช่วงเวลาไม่นานจะทำให้คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนได้มาทำอะไรร่วมกัน ก่อเกิดความสัมพันธ์และสายใยบางๆเชื่อมระหว่างกัน มันเป็นอะไรที่น่าประทับใจจริงๆ

 

วันนี้เป๋าตั้งใจเดินขึ้นดอยไปกับน้อง ได้อยู่ท่ามกลางบรรยากาศตื่นเต้นๆของน้องๆที่จะได้เดินขึ้นดอย ถึงแม้ว่าร่างกายจะอ่อนเพลียและเหนื่อยล้าแค่ไหนแต่ว่าใจมันก็ยังสู้อยู่นะ ก่อนจะเดินขึ้นดอยก็ไปตั้งแถวกันตรงข้างๆศาลาอ่างแก้ว เป๋าได้รับเกียรติอันหาได้ยากยิ่ง(พี่สันเค้าว่างั้น)ถือป้ายไม้สักอันงามของคณะยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ข้างๆขบวน ..ความจริงแล้วก็ไม่ได้มีหน้าที่อะไรหรอกนะ เพียงแต่ว่าน้องหนูน้อยคนสวยคนถือป้ายคณะเค้ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เป๋าก็เลยต้องยืนถือป้ายเฝ้าไว้ว่างั้น.. ฮ่ะๆๆ ส่วนบูม Medica ของรุ่นน้องก็เพอร์เฟ็คมากๆ มันดูพร้อมเพรียงกันแตกต่างจากตอนรุ่นเป๋าเป็น Freshy อย่างหามิได้ ..เพราะว่าตอนนั้นที่บูมกันสภาพมันยังกะคลื่นลมกรรโชกแรงในอ่าวไทยปานนั้นเชียวล่ะ

ปีนี้คณะได้ลำดับเดินขึ้นดอยเป็นที่สองต่อจากวิศวะ ต่อท้ายมาด้วยเกษตรศาสตร์คู่ปรับตลอดกาลของอันดับหนึ่งเค้า สรุปแล้วก็คือว่าเค้ากะจะให้คณะแพทย์เป็นกันชนไม่ให้เค้ามีเรื่องกัน แต่ที่ไหนได้ล่ะ ขบวนอันแสนจะเนิบช้าของคณะทำให้หนุ่มสาวเกษตรเฟรชชี่ไฟแรงอดรนทนไม่ไหว วิ่งแซงกันมาตั้งแต่ยังไม่ถึงครูบาเลยทีเดียว แถมยังโดนแซงต่อเนื่องด้วยคณะรัฐศาสตร์.. อุตสาหกรรมเกษตร.. ทันตะ.. แม้กระทั่งสาวๆพยาบาลแน่งน้อยก็ยังวิ่งแซงคณะแพทย์ไปซะได้อีกแน่ะ เฮ้อ รู้สึกอ่อนใจกับขบวนติงนองนอยของคณะตัวเองซะจริงๆเลยเชียว แต่ยังไงๆก็ไปถึงจนได้ล่ะน่า พอไปถึงตรงโค้งวัดใจน้องๆก็โชว์สปิริตบูม Medica กันเพื่อเรียกขวัญกำลังใจอีกครั้ง ก่อนจะจับมือกันวิ่งหน้าตั้งขึ้นโค้งวัดใจกันจนเป็นลมล้มพับไปกันหลายราย เป๋าเองก็วิ่งขนาบข้างขบวนน้องไปด้วยเพื่อรอFuseแทนน้องที่วิ่งต่อไม่ไหว เห็นทั้งน้องๆและเพื่อนๆปีสามร่วงระนาวกันไปก็ใจคอไม่ค่อยจะดีไปด้วย แต่ก็ด้วยสปิริตอันแรงกล้าของความเป็นรุ่นพี่ปีสามก็เลยต้องกัดฟันวิ่งต่อไปทั้งๆที่ตัวเองก็ตาลายคล้ายจะเป็นลมอยู่รอมร่อ ..เป๋าเข้าไปfuseน้องๆที่แถวขาดไป ได้จับมือกับน้องเอ็มหล่อ(พอดีมีหลายเอ็ม แต่โชคดีได้จับมือกับน้องน่ารักๆจนแอบมีคนอิจฉา ^^V) และน้องผู้ชายอีกคนนึงซึ่งก็ไม่รู้จักชื่อแฮะ แต่ที่เจ๋งสุดๆก็คือว่า น้องผู้ชายคนนั้นเค้านึกว่าเป๋าเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกัน เค้าก็รีบบอกใหญ่เลยว่าเธอมาจับมือเราวิ่งก็ได้ แถมยังถามใหญ่เลยว่าเธอๆไหวมั๊ย ..พอเป๋าเฉลยหลังจากที่วิ่งขึ้นไปข้างบนได้สำเร็จด้วยการชี้ให้น้องดูเสื้อขึ้นดอยที่ไม่เหมือนกับเค้าบ่งบอกว่าเป๋าน่ะอยู่ปีสามนะ เค้าก็ตกใจเขินใหญ่เลยพร้อมกับรีบยกมือไหว้เป็นreflexแทบจะในทันที มานั่งคิดตอนนี้ยังขำสีหน้าของน้องคนนั้นไม่หายเลยนะเนี่ย เฮ้อ..ประทับใจจริงๆ(ความจริงเป็นเพราะน้องเค้าว่าเราดูเป็นรุ่นเดียวกันนี่ล่ะที่ทำให้ประทับใจ โฮ่ะๆๆๆ)

การแสดงขึ้นดอยปีนี้มีคอนเซ็ปท์เป็นช่วงชีวิตของคน มีตั้งแต่วัยอนุบาล มัธยม มหา'ลัย และวัยทำงาน(เรียกว่ากลุ่ม Work Work) และพ่วงกับ 50 ปีคณะแพทย์ไปอีกด้วย น้องๆแต่ละกลุ่มแสดงกันได้ดีมากๆ ทั้งร้องเพลงMEDเสียงดังก้องสะท้อนไปถึงบนพระธาตุดอยสุเทพ ร้องเพลงมหา'ลัยก็เพราะ แถมยังแสดงกันได้สุดเหวี่ยงน่ารักน่าเอ็นดูซะเหลือเกิน ทั้งตอนจบการแสดงด้วยเพลงพิเศษที่เพื่อนของเป๋าชื่อไอซ์แต่งขึ้นมาก็น่าประทับใจมากๆ เล่นเอาเป๋าและพวกเพื่อนๆที่ตั้งใจเตรียมงานกันมาน้ำตาไหลพรากๆด้วยความตื้นตันใจ ประทับใจ ซาบซึ้งใจ ดีใจ ...ฯลฯ (สรุปว่าน้ำตาไหลนั่นล่ะ) การแสดงนี้เรียกเสียงฮือฮาจากผู้ชม(ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นรุ่นพี่คณะนี่ล่ะ)ได้มากมาย ทำให้ทุกๆคนหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง และเป๋าก็มั่นใจเต็มร้อยว่าน้องๆจะต้องรู้สึกประทับใจและภาคภูมิใจกับการแสดงครั้งนี้ไปตลอดแน่นอน

หลังจากจบการแสดงและบูมเฉียบขาดให้น้องไปซะจนเสียงหายก็เข้ามานั่งเปิดใจคุยกันใจศาลาประจำที่คณะ เป๋าเองก็นั่งฟังเพื่อนๆในตอนแรกๆดีอยู่หรอกนะ แต่ว่าไม่นานก็เผลอหลับสัปหงกไปๆมาๆ จับใจความที่เค้าพูดกันได้บ้างไม่ได้บ้าง สรุปแล้วก็คือว่างานนี้ประทับใจกันทั้งพี่ทั้งน้องทุกชั้นปีว่างั้นเหอะ พอจบพิธีซาบซึ้งๆแล้วก็ไล่น้องไปไหว้พระธาตุกัน ส่วนเป๋ากับพรรคพวกก็ขอตัวกลับลงมาก่อนเพราะว่าสภาพร่างกายอยู่ในขั้นใกล้ Shut Down ตัวเองซะเต็มที ..ไปเหมารถแดงได้คันละสองร้อยพร้อมกับยัดคนเข้าไปในนั้น19คน สภาพไม่ต่างอะไรกับปลากระป๋องชั้นดีที่เพิ่มการรมควัน(รถ)เข้าไปด้วย รถติดนานมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆแต่พอหายรถติดตรงทางขึ้นพระธาตุแล้วคุณลุงรถแดงก็สวมวิญญาณ F-1 แล่นรถฉิวลงดอยมาประหนึ่งปลดเกียร์ว่างลงมาเล่นเอาสาวๆบนรถใจหายใจคว่ำไปตามๆกัน แต่ในที่สุดก็กลับมาถึงมอชอโดยสวัสดิภาพและกลับไปนอนตายกันบนหอเป็นที่เรียบร้อย

..จบตำนานการขึ้นดอย'50ไปด้วยประการชะนี้

ป.ล. : ขึ้นดอยคราวนี้ได้อาสาเป็นsubject ให้พี่'dent Ortho มาเจาะเลือดไปทำงานวิจัย--การออกกำลังกายมีผลต่อข้ออย่างไร?ประมาณเนี้ย--ด้วย ต้องตื่นมาเจาะเลือดตอนตีสี่(แต่ก็มาเลท) แถมยังต้องเจาะหลังจากวิ่งขึ้นโค้งวัดใจอีกต่างหาก + ต้องตื่นมาเจาะตอนเก้าโมงเช้าของอีกวันอีกแน่ะ ..สุดยอดไปเลยเนาะ ^^"

เมื่อวานหลังจากทำงานวิจัยเสร็จหมดทุกอย่างแล้วก็เลยชวนเพื่อนๆในสายรหัสไปกินข้าว แล้วก็ดูหนังด้วยกันมา ..ระหว่างที่รอดูทีราบีเธียรอบสี่ทุ่มก็บังเอิญไปเจออ.ลำดวน ซึ่งเป็นคุณหมอประจำตัวเป๋าตั้งแต่เด็ก ก็คุยๆกันไปเกี่ยวกับเรื่องเรียน แล้วป้าหมอก็แนะนำให้ลองไปทดสอบ "นพลักษณ์" ของตัวเองดู เป๋าฟังแล้วก็รู้สึกสนใจแฮะ เลยลองไปทดสอบมา ..ลองดูผลนะ

Main Type	Overall Self

のびた人陰を　 舗道にならべ

Nobita Kage Wo  Hodou Ni Narabe

夕　　 闇のなかを君と歩いてる

Yuu Yami No Naka Wo Kimi To Aruiteru

手をつないで　いつまでもずっと

Te Wo Tsunaide Itsumade Mo Zutto

そば 　にいれたなら

Soba Ni Iretanara

泣けちゃうくらい

Nake Chau Kurai

風　　が　　　 冷 た くなって

Kaze Ga Tsumeta Kunatte

冬の　匂いがした

Fuyu No Nioi Ga Shita

そろそろ　この街に

Sorosoro Kono Machi Ni

君と　近付ける季節がくる

Kimi To  Chikadukeru Kisetsu Ga Kuru

※今年、最初の雪の　 華を

* Kotoshi, Saisho No Yuki No  Hana Wo

　ふたり寄り添って

Futari Yorisotte

　眺めているこの瞬間(とき)に

Nagameteiru Kono Toki Ni

　幸せがあふれ　だす※

Shiawase Ga Afure Dasu *

甘えとか弱さ　　じゃない

Amae Toka Yowasa  Jyanai

ただ、君を愛　 してる

Tada, Kimi Wo Ai Shiteru

心　　　からそう思った

Kokoro  Kara Sou Omotta

君がいるとどんなことでも

Kimi Ga Iru To Donna Koto Demo

乗りきれるような気持ちになってる

Norikireru Youna Kimochi Ni Natteru

こんな日々がいつまでもきっと

Konna Hibi Ga Itsumademo Kitto

続いてくことを祈っているよ

Tsuduiteku Koto Wo Inotteiru Yo

風が窓を揺らした　夜は揺り起こして

Kaze Ga Mado Wo Yurashita  Yoru Wa Yuriokoshite

どんな悲しいことも

Donna Kanashii Koto Mo

僕が笑顔へと変えてあげる

Boku Ga Egao He To Kaete Ageru

舞い落ちてきた雪の華が

Maiochitekita Yuki No Hana Ga

窓の外ずっと

Mado No Soto Zutto

降りやむことを知らずに

Furiyamukoto Wo Shirazu Ni

僕らの街を染める

Bokura No Machi Wo Someru

誰かのためになにかを　したいと思えるのが

Dareka No Tame Ni Nanika Wo  Shitai To Omoeru No Ga

愛ということを知った

Ai Toiu Koto Wo Shitta

も　　し、君を失ったとしたなら

Mo Shi, Kimi Wo Ushinatta To Shita Nara

星になって君を　　 照らすだろう

Hoshi Ni Natte Kimi Wo  Terasu Darou

笑　顔も涙に濡れてる 夜も

E Gao Mo Namida Ni Nureteru Yoru Mo

い つ　 もいつでもそばにいるよ

Itsu Mo Itsudemo Soba Ni Iru Yo

（※印くりかえし）

(repeat *)

甘えとか弱さじゃない　ただ、君とずっと

Amae Toka Yowasa Jyanai  Tada, Kimi To Zutto

このまま一緒にいたい　素直にそう思える

Konomama Issho Ni Itai  Sunao Ni Sou Omoeru

この街に降り積もってく　真っ白な雪の華

Kono Machi Ni Furitsumotteku Masshirona Yuki No Hana 

ふたり　の胸にそっと　想い出を描くよ

Futari No Mune Ni Sotto  Omoide Wo Egaku Yo

これからも君とずっと…

Korekara Mo Kimi To Zutto…

* *ละอองหิมะ* *

 เงาของผู้คนทอดยาวไปตามถนน

ฉันเดินเคียงไปกับเธอในยามเย็น

หากได้จูงมือกันเดินเช่นนี้เรื่อยไป

ฉันคงดีใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

สายลมเริ่มเย็นลง

ได้กลิ่นอายของฤดูหนาว

เเละเเล้วช่วงเวลาที่ฉันจะได้ใกล้ชิดกับเธอก็มาถึง

หิมะเเรกของปี ที่เราสองอิงเเอบกายกัน

เฝ้ามองดูอยู่ในยามนี้

เอ่อล้นไปด้วยความสุขอย่างที่สุด

ไม่ใช่การออดอ้อนหรือความหวั่นไหวอะไรทั้งสิ้น

เพียงความรู้สึกที่ว่า ฉันรักเธอ

ความรู้สึกจากส่วนลึกในใจฉัน

เมื่อมีเธอ ฉันรู้สึกเหมือนกับว่า

จะสามารถผ่านพ้นทุกสิ่งทุกอย่างไปได้

คืนวันเหล่านี้ ฉันเฝ้าอธิษฐานให้มั่นคงอยู่ตลอดไป

สายลมเเรง ทำเอาหน้าต่างสั่นไหว

ปลุกค่ำคืนที่หลับไหลให้ตื่นขึ้น

ไม่ว่าเรื่องทุกข์ใจใดๆ ฉันก็จะยิ้มรับไว้

ละอองหิมะร่วงหล่นอยู่นอกหน้าต่าง

อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ย้อมถนนสายของเราสองคนให้กลายเป็นสีขาวโพลน

เมื่อฉันได้รู้จักกับความรัก

จึงได้รู้สึก ว่าเราอยากอยู่ เเละอยากทำอะไรเพื่อใคร

หากฉันต้องเสียเธอไป

ฉันจะไปเป็นดวงดาว คอยส่องเเสงนำทางให้เธอ

ในค่ำคืนที่ใบหน้าชุ่มไปด้วยนำ้ตา

โปรดเธอจงคอยอยู่เคียงข้างฉัน

ไม่ใช่การออดอ้อนหรือความหวั่นไหวอะไรทั้งสิ้น

อยากให้อยู่ด้วยกันอย่างนี้ตลอดไป

ฉันคิดเช่นนี้อย่างไม่มีข้อกังขา

หิมะสีขาวบริสุทธิ์ี่ร่วงหล่นทับถมกันบนถนนสายนี้

ร่วมเเต่งเเต้มภาพความทรงจำเเห่งวันวาน

ต่อจากนี้ กับเธอ ตลอดไป

* * * * * * *

 เป๋าชอบเพลงนี้จังเลย

ชอบทำนอง

ชอบเนื้อร้อง

ชอบความหมาย

ชอบอารมณ์ของเพลง

ชอบความรู้สึกจากเพลงที่ถ่ายทอดออกมา

ชอบ Mika Nakashima ที่ทำให้เพลงนี้สมบูรณ์แบบ

ตอนนี้เป๋ากำลังหัดเล่นเพลงๆนี้อยู่ แล้วก็อยากร้องให้ได้ดีแบบนี้ด้วย

เอาไว้ซักวันหนึ่งเป๋าคงจะเล่นได้ แล้วก็ร้องเพลงเพราะๆเพลงนี้ให้ทุกคนได้ฟังกันนะ